Wing Chun

Wing Chun Bruce Lee’nin de hocalığını yapan Yip Man’a gelinceye kadar aile içinde ve şifahi yolla öğretilen bir sanat olduğundan tarihine ilişkin dokümanlar bulunmamaktadır. Bu da Wing Chun‘un kökeni hakkında efsanevi ve romantik anlatılara yol açmıştır.

Wing Chun‘un en önemli prensibi bir tehlike anında olabilecek en kısa sürede, gösterişli olmayan etkili ve sade tekniklerle ve doğrudan rakibi etkisiz hale getirmektir. Wing Chun pratisyenleri yaptıklarının diğer savaş sanatları gibi görsel ağırlıklı bir sanat olmadığını, hayatta kalma mücadelesi olduğunu savunurlar.

Chi Sau denilen karşılıklı birbirine değen ellerle yapılan çalışma kişinin rakibinin hareketini sezerek hızlı tepki vermesini kolaylaştırır.

Wing Chun‘un dövüşe yaklaşımında da gerçekçilik bulunmaktadır. Hayatta kalmak için gereken tüm saldırılara izin verilir. Hayalar, gözler, boyun gibi hassas noktalara vuruş serbesttir ve bu sebeple de müsabakası yoktur. Felsefesinde sürekli rakibin üzerine ve direkt olarak gitmek esastır. Dairesel hareketler bulunmamaktadır.

Wing Chun, kökleri yüzlerce yıl önceye uzanmasına rağmen, sürekli gelişen ve değişen bir sanattır. Bu Wing Chun‘u diğer dövüş sanatlarından ayıran başlıca özelliğidir. Wing Chun sistemi kalıplaşmış hareketlerden değil prensiplerden oluşur. Wing Chun öğrencisi gereksiz güç kullanmamayı, rakibinin gücünün önünde durmamayı, kendisine uygulanan gücü kendi çıkarına kullanmayı, akıcı ve rahat olmayı öğrenir. Kısaca açıklamak gerekirse Wing Chun dört prensibin beş mesafede uygulanmasıdır. Bu dört prensip şu şekilde sıralanabilir:

1- Yol boş ise ilerleWing Chun dövüşçüsü rakibi arasına bir engel yok ise aradaki mesafeyi uygun bir silah kullanarak kapatarak rakibine ulaşır.

2- Yapışık KalWing Chun rakip ile teması mümkün olduğunca çabuk sağlamayı ve bunu korumayı öğretir.

3- Gücün karşısında durmaWing Chun öğrencisi kendine uygulanan gücün önünde durmak yerine, yoldan çekilip bu gücü kendi lehine kullanmayı öğrenir.

4- Takip etWing Chun dövüşçüsü rakibi geri çekilirse onu takip etmeyi, rakibine fırsat vermemeyi öğrenir.

Bu dört prensip aşağıda sıralanan beş dövüş mesafesinde uygulanır:

1- Tekme mesafesi.
2- Yumruk mesafesi.
3- Diz, dirsek ve kafa mesafesi.
4- Tutma, burkma ve atma mesafesi.
5- Yer dövüşü.